Τελικά και η σήμερα η διάθεση και η σκέψη μου εκφράζεται από μερικούς στίχους ενός πολύ αγαπημένου τραγουδιού που ερμηνεύει ο Δημήτρης Μπάσης (στίχοι: Φίλιππος Γράψας, μουσική: Θοδωρής Λαχανάς) τους οποίους και παραθέτω.

Η ζωή
ξεκινά δυνατά και πατά
σ’ άλλους γαλαξίες
συγχωρεί
τους πολύ τολμηρούς
τους τρελούς και τις αξίες
η ζωή
τρέχει μ’ έτη φωτός
ο καιρός δεν την τρομάζει
προχωρεί
και γι’ αγάπες παλιές
ούτε που το κουβεντιάζει.

Τελικά είναι πολύ ενδιαφέρον ότι τελευταία τυχαίνει και ακούω τραγούδια που εκφράζουν απόλυτα αυτά που σκέφτομαι (και με στεναχωρούν ενίοτε) τις στιγμές που τα ακούω. Ευτυχώς που υπάρχουν αξιόλογοι τραγουδοποιοί ακόμη σε αυτή τη χώρα.

Να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται…

Όταν δεν βρίσκεις λόγια να εκφράσεις αυτό που θέλεις βοηθούν τα τραγούδια… Έτσι λοιπόν το παρακάτω τραγούδι του Δ. Τσακνή με εκφράζει απόλυτα αυτή την εποχή.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ’ αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το ‘χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε – αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας
ξεγράψτε με απ’ τα κατάστιχά σας
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας

Πως κάποιοι μπορούν να σε απελπίσουν…

Έχω καιρό να γράψω αλλά πίστευα πως είχα ησυχάσει και θα έκανα την δουλειά μου ήσυχα και ωραία. Μία δουλειά που πραγματικά την αγαπώ μιας και είμαι από τους “τυχερούς” που έχουν κάνει την “τρέλα” τους δουλειά. Αλλά όχι και πάλι όχι γιατί πάντα θα υπάρχουν εκείνοι οι τυπάκοι που λέει και το τραγούδι του Ανδρέα που θα πρέπει πάντα να μας φέρνουν σε απελπισία και να μας χαλάνε τη ζωή μας. Σε αυτούς λοιπόν αφιερωμένοι οι παρακάτω στίχοι από το τραγούδι Νησί του Ανδρέα Μικρούτσικου (άσχετο… αχ βρε Ανδρέα έχεις ταλέντο γιατί το ξεπούλησες για τα χρήματα…)

Είναι κι αυτοί που μου μαυρίζουν τη ψυχή μου
Κάτι τυπάκια που το παίζουν αυθεντία
Φοράνε Timberland παπούτσια στη ζωή μου
Και με κλαρίνα μου τρυπούν τη φαντασία
Ναι…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…

Είναι κι η νύχτα που με παίρνει από πίσω
Σαν παρελθόν με κυνηγάει,σαν Εριννύα
Σκέφτομαι πρέπει να βρω τρόπο να τη πείσω
Τα καταστρέφω όλα τώρα με μανία
Γιατί…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…

Πρόσωπα στοιβαγμένα μέσα σε δωμάτια
Πάνω σε τοίχους μια βουβή χαλκομανία
Έσπασε η ψυχή μου σε μικρά κομμάτια
Μες στου κορμιού σου τη διάφανη λαγνεία
Γιατί…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…