Το πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο διάσημος φυσικός και μαθηματικός Ισαάκ Νεύτων, επιτρέπει πλέον για πρώτη φορά τη διαδικτυακή πρόσβαση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου στα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα και πρωτότυπα τυπωμένα έργα του μεγάλου επιστήμονα. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η πρωτότυπη τυπωμένη έκδοση του αριστουργήματός του «Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), μαζί με τις εμβόλιμες σχετικές χειρόγραφες σημειώσεις και απαντητικά σχόλια στους επικριτές του, που ο ίδιος είχε κάνει πάνω στο δικό του αντίτυπο.
Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», περισσότερες από 4.000 σελίδες, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του αρχείου του Νεύτωνα, που διατηρεί το φημισμένο πανεπιστήμιο, έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα online στο πλαίσιο ενός προγράμματος, το οποίο θα δώσει στο ευρύ κοινό πρόσβαση στο έργο και άλλων «κολοσσών» της επιστήμης, όπως ο Δαρβίνος.
Όπως δήλωσε ο υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση στη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, Γκραντ Γιανγκ, τα χειρόγραφα του Νεύτωνα αποκαλύπτουν τον τρόπο που σκεπτόταν και σταδιακά προχωρούσε στις σημαντικές ανακαλύψεις του, που σφράγισαν τη σύγχρονη επιστήμη.

Για ρίξτε όμως και μια ματιά στο σημειωματάριό του. Αναγνωρίζετε τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε;

http://cudl.lib.cam.ac.uk/view/MS-ADD-03996/9

Αχ Ελλάδα…

Αν έρθω στην Ελλάδα φοβάμαι ότι θα χαθώ. Ο Αμερικάνος ή ο Ευρωπαίος, όταν του πω ότι είμαι επιστήμων και δεν κάμνω τίποτα άλλο από το να ερευνώ, με θεωρεί όχι μόνο ως χρήσιμο στοιχείο αλλά ως κάτι ανώτερο από τους κοινούς ανθρώπους. Ο Έλλην με θεωρεί απεναντίας ως ένα άχρηστο ον, και όχι μόνο άχρηστον αλλά και επικίνδυνον. Αυτή είναι η εικόνα ενός κράτους σάπιου, ανίκανου να δημιουργήσει κάτι τι και να συνεισφέρει στη γενική πρόοδο της ανθρωπότητας. Όλα ξένα, όλα κλεμμένα. Όλα κατά μίμησην. Δεν είναι ντροπή;

Ο Γ.Ν. Παπανικολάου για την Ελλάδα, 1915

Σχεδόν 100 χρόνια μετά δεν έχουμε μάθει τίποτα ή μάλλον το μόνο που έχουμε μάθει είναι πως για την Ελλάδα ισχύει:

Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν
Ν. Παπάζογλου (Μπαίνουμε στον Υδροχόο)

Τελικά και η σήμερα η διάθεση και η σκέψη μου εκφράζεται από μερικούς στίχους ενός πολύ αγαπημένου τραγουδιού που ερμηνεύει ο Δημήτρης Μπάσης (στίχοι: Φίλιππος Γράψας, μουσική: Θοδωρής Λαχανάς) τους οποίους και παραθέτω.

Η ζωή
ξεκινά δυνατά και πατά
σ’ άλλους γαλαξίες
συγχωρεί
τους πολύ τολμηρούς
τους τρελούς και τις αξίες
η ζωή
τρέχει μ’ έτη φωτός
ο καιρός δεν την τρομάζει
προχωρεί
και γι’ αγάπες παλιές
ούτε που το κουβεντιάζει.

Τελικά είναι πολύ ενδιαφέρον ότι τελευταία τυχαίνει και ακούω τραγούδια που εκφράζουν απόλυτα αυτά που σκέφτομαι (και με στεναχωρούν ενίοτε) τις στιγμές που τα ακούω. Ευτυχώς που υπάρχουν αξιόλογοι τραγουδοποιοί ακόμη σε αυτή τη χώρα.

Να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται…

Όταν δεν βρίσκεις λόγια να εκφράσεις αυτό που θέλεις βοηθούν τα τραγούδια… Έτσι λοιπόν το παρακάτω τραγούδι του Δ. Τσακνή με εκφράζει απόλυτα αυτή την εποχή.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ’ αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το ‘χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε – αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας
ξεγράψτε με απ’ τα κατάστιχά σας
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας

Πως κάποιοι μπορούν να σε απελπίσουν…

Έχω καιρό να γράψω αλλά πίστευα πως είχα ησυχάσει και θα έκανα την δουλειά μου ήσυχα και ωραία. Μία δουλειά που πραγματικά την αγαπώ μιας και είμαι από τους “τυχερούς” που έχουν κάνει την “τρέλα” τους δουλειά. Αλλά όχι και πάλι όχι γιατί πάντα θα υπάρχουν εκείνοι οι τυπάκοι που λέει και το τραγούδι του Ανδρέα που θα πρέπει πάντα να μας φέρνουν σε απελπισία και να μας χαλάνε τη ζωή μας. Σε αυτούς λοιπόν αφιερωμένοι οι παρακάτω στίχοι από το τραγούδι Νησί του Ανδρέα Μικρούτσικου (άσχετο… αχ βρε Ανδρέα έχεις ταλέντο γιατί το ξεπούλησες για τα χρήματα…)

Είναι κι αυτοί που μου μαυρίζουν τη ψυχή μου
Κάτι τυπάκια που το παίζουν αυθεντία
Φοράνε Timberland παπούτσια στη ζωή μου
Και με κλαρίνα μου τρυπούν τη φαντασία
Ναι…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…

Είναι κι η νύχτα που με παίρνει από πίσω
Σαν παρελθόν με κυνηγάει,σαν Εριννύα
Σκέφτομαι πρέπει να βρω τρόπο να τη πείσω
Τα καταστρέφω όλα τώρα με μανία
Γιατί…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…

Πρόσωπα στοιβαγμένα μέσα σε δωμάτια
Πάνω σε τοίχους μια βουβή χαλκομανία
Έσπασε η ψυχή μου σε μικρά κομμάτια
Μες στου κορμιού σου τη διάφανη λαγνεία
Γιατί…

Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις εσύ,ναι μου λείπεις εσύ
Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί
Μου λείπεις…

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ

Η Εθνική τράπεζα είχε στερήσει πριν 7 χρόνια από τον μικρό Παναγιώτη Βασιλέλλη που έπασχε από λευχαιμία τη δυνατότητα να ταξιδέψει στο εξωτερικό για να θεραπευτεί παρά το γεγονός ότι στον λογαριασμό που είχε ανοιχτεί τότε είχαν συνδράμει από το υστέρημά τους χιλιάδες πολίτες από τη Μυτιλήνη και όλη την Ελλάδα. Η Εθνική Τράπεζα αρνήθηκε να δώσει τα χρήματα στην οικογένεια “πατώντας” σε τυπικότητες ως προς τη μορφή του λογαριασμού. Η Εθνική δέσμευσε τα 130 εκατομμύρια δραχμές που μάζεψαν οι πολίτες στερώντας από τον Παναγιώτη τη δυνατότητα να αναζητήσει θεραπεία στο εξωτερικό.

Στην υπόθεση εμπλέκεται και ο δικηγόρος (και φίλος του πρωθυπουργού!) Σπύρος Κλαδάς, γνωστός και από την υπόθεση Ζαχόπουλου.Ο μικρός Παναγιώτης Βασιλλέλης έπασχε από μια σπάνια μορφή καρκίνου και χρειάζονταν 300.000 ευρώ για να χειρουργηθεί στο Memorial. Μετά από πανελλήνιο έρανο , συγκεντρώθηκαν 400.000 ευρώ τα οποία όμως δέσμευσε η Εθνική Τράπεζα επικαλούμενη νόμο του 1939!!!!!!!Δικηγόρος της οικογένειας ήταν ο εν λόγω <> ο οποίος – όπως στηρίζει η οικογένεια του μικρού Παναγιώτη – όχι μόνο δεν κατέθεσε εξώδικο σε βάρος της τράπεζας, αλλά κατέθεσε στη δίκη ως συνήγορος!!

Προς πληροφόρησή σας, λείαν προσφάτως, το Συμβούλιο Εφετών Αιγαίου με βούλευμά του απάλλαξε από τις κατηγορίες τέσσερα υψηλόβαθμα στελέχη της Εθνικής Τράπεζας στη Μυτιλήνη.
Τα σχόλια δικά σας…

Για τον Αλέξη…

Μπροστά σου τα φώτα μιας πολιτείας,
που περιμένει τις ανασκαφές…
Και τα κλουβιά με τα καναρίνια που κοιμούνται,
βαλμένα στη σειρά…
Και ‘γω που δεν έμαθα ακόμα ποιος είμαι,
ένας κουρασμένος σκοπός,χωρίς προοπτική…
Και ‘συ που σε λίγο θα σβήσεις, ένα από τα φώτα,
για να κοιμηθείς, με κάποιον που μου μοιάζει…
‘Ετσι που τα σίδερα του κλουβιού, να χαθούν για μια στιγμή,
μέσα στο σκοτάδι…

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…

Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν,
τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις,
τσέπες ξηλωμένες απ’τα κέρματα,
χαλασμένα φερμουάρ,χάσκουν χρεοκοπία,
το κορμί μου μελανιασμένο,

μες στο κρύο σαν λάθος,
που δεν το παραδέχεται κανένας,
γυρνάει και ζητά τη ζεστασιά σου…

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…

Τα τσιμέντα σου καινούργια,
με έπιπλα λουστραρισμένα και μάρμαρα λευκά,
μια γελάδα που στραβώνει και δε σ’αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ’όλα εκεί μέσα,
σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο,
σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί,
εκτός από εμένα,
που σε κρύπτη μυστική,
ψάχνω ακόμη να σε βρω να μ’αναστήσεις…

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…
Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν, σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις…
Γέρασα μ’ένα παιδικό παντελονάκι και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη…
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω, το κορμί μου δρόμος,που εκτελούνται δημόσια έργα,
κομπρεσέρ μ’ανοίγουν και με κλείνουν…
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις,
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
και το μυαλό μου,αποθήκη,
για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε,
για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο,
το μέλλον μου, δώσαν αντιπαροχή…

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…

‘Ελα έτσι ζω,προκαταβολικά,
το παρελθόν μου και με δυο,
γυμνά καλώδια,για χέρια,
αγκαλιάζω τα ψηλά σου βολτ,για στερνή φορά…
Φοβάμαι…

Στίχοι: Α.Πανταζή
Μουσική: Γ.Ζουγανέλης

Τραγούδι Βασίλης Παπακωνσταντίνου

NET

Ξεκινώ από την παραδοχή οτί την ΕΡΤ την πληρώνουμε όλοι μας, ακόμα και στα κοινόχρηστα! Αυτό έχει τη λογική πως κάθε κοινωνία θέλει να έχει μία δημόσια τηλεόραση που να είναι ανεξάρτητη από διάφορες σκοπιμότητες (κομματικές, κρατικές, μονοπωλιακές, οικονομικές, κ.α.) και να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Ως εδώ πολύ ωραία ακούγονται όλα αύτα. Και τώρα στην δικιά μας “δημόσια” τηλεόραση η οποία απέχει πολύ από όλα τα προηγούμενα. Για να αναφέρω ένα πολύ μικρό παράδειγμα διαβάζω πως τελικά η ΕΡΤ απέκτησε τα δικαιώματα για την τηλεοπτική μετάδοση των αγώνων πρωταθλήματος για την επόμενη τριετία του Ολυμπιακού και της Ξάνθης ενώ το συνδρομητικό κανάλι απέκτησε τα δικαιώματα για όλες τις υπόλοιπες ομάδες. Δηλάδη, η “δημόσια” τηλεόραση επέλεξε να δείχνει τον Ολυμπιακό και την Ξάνθη αντί για όλες τις υπόλοιπες ομάδες. Είναι ή δεν είναι σκοπιμότητα αυτό (οπαδική!!) αφού προτιμάται ο Ολυμπιακός έναντι όλων των υπολοίπων, οι οποίοι πληρώνουν φυσικά για αυτό το προϊόν.  Εκτός άν ο Ολυμπιακός είναι η “επικρατούσα” ομάδα στην Ελλάδα και εγώ ο μόνος που δεν το ξέρω ακόμη….μιας και δεν είδα κανέναν να διαμαρτύρεται ούτε στην βουλή ούτε στα ΜΜΕ ούτε πουθενά.

Να χαιρόμαστε λοπόν την “δημόσια” τηλεόραση μας που διαχειρίζετα τα χρήματα μας.

Υ.Γ. Αυτό είναι ενα πολύ μικρό θέμα της κατάστασης που κυριαρχεί με την οπαδική νοοτροπία που κυριαρχεί στην Ελλάδα. Υπόσχομαι να επανέλθω με περισσότερα στοιχεία για να αποδείξω ότι στην Ελλάδα σκεφτόμαστε σαν οπαδοί.

Ερωτικός λόγος (Γιώργος Σεφέρης)

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ‘ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν’ όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ’ ανοιχτά τριαντάφυλλα.

Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας… Ο κόσμος είναι απλός.

Πτυχία επιπέδου master από τα πολυτεχνεία μας

Διαβάζω στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_01/06/2008_271983 πως Συγκριτική έρευνα της διδασκαλίας μεταξύ ΕΜΠ και βρετανικών πανεπιστημίωνοδηγεί στο συμπέρασμα πως τα πτυχία των ελληνικών πολυτεχνείων θα πρέπει να αναβαθμιστούν σε Master !!. Στο ίδιο άρθρο της εφημερίδας αναφέρεται πως “Κατά την ποσοτική σύγκριση προέκυψε προβάδισμα του ΕΜΠ έναντι των βρετανικών αφού η φοίτηση στο ΕΜΠ διαρκεί περισσότερο, ενώ το πρόγραμμά του καλύπτει περισσότερη ύλη. Κατά την ποιοτική σύγκριση προέκυψε ότι το ΕΜΠ προσφέρει περισσότερες θεωρητικές γνώσεις, αντίθετα με τα ξένα πανεπιστήμια που επικεντρώνονται στα απολύτως αναγκαία ανά ειδικότητα. Η ποιοτική σύγκριση έδειξε ακόμη ότι τα ξένα πανεπιστήμια προσφέρουν καλύτερη ποιότητα σπουδών και πιο σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας από το ΕΜΠ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ώρες διδασκαλίας στη Βρετανία να είναι πιο αποδοτικές από ό,τι στην Ελλάδα. Δυστυχώς στην Ελλάδα ο αριθμός των φοιτητών είναι πολύ υψηλός και είναι πολύ δύσκολο εάν όχι ακατόρθωτο να συναγωνιστούμε τα πανεπιστήμια της αλλοδαπής σε αυτό.”και ερωτώ το Master είναι θέμα ποσότητας ή ποιότητας ; Αφού λοιπόν καταλήγουν οι κ.κ. καθηγητές των πολυτεχνείων στο συμπέρασμα οτι στα πολυτεχνεία της Αγγλίας προσφέρεται καλύτερη ποιότητα σπουδών (και άρα ομολογούν πως οι ίδιοι είναι ανίκανοι να προσφέρουν την ίδια ποιότητα) και να συναγωνιστούν τα ξένα πανεπιστήμια πως θέλουν ξαφνικά το πτυχίο τους αναβαθμιστεί σε Master ; Αθάνατη ελληνική πραγματικότητα (βαφτίζουμε το ψάρι κρέας…) ή μάλλον όσα δεν φτάνει η αλεπού. Κάνουν που κάνουν την συγκριτική μελέτη πως καταφέρνουν και καταλήγουν οτι θα πρέπει να αναβαθμιστεί ο τίτλος σπουδών που προσφέρουν και όχι η ποιότητα των σπουδών που προσφέρουν είναι τουλάχιστον απόριας άξιον…